- కె.శివారెడ్డి కళ్ళకింద బావులేర్పడతాయి మొగ్గల్లా ముఖంమీదకి పొడుచుకొచ్చి విప్పారిన కళ్ళు ఇప్పుడు బావిలో పడిపోయిన మట్టిముంతలు సూర్యోదయం మీద లేతతమలపాకులా నవనవలాడిన ముఖం నేడు అనూహ్యాఅకాల జీర్ణపత్రం ఒకప్పుడు అన్ని కాలాలూ మిళితమై ఆమె ముఖంలో లాస్యం చేసేవి అప్పుడామెకి చిగిరించట మొక్కటే తెలుసు సారవంతభూమిలా పరిమళించేది, విత్తనమే కాదు వేలుబెట్టినా మెలకెత్తుతుందోమోనని భయంవేసేది ఉదయంపూట అలా కొండలమీంచి ఉద్యానవనాల మీంచి కదిలొచ్చే నీలిమేఘాల గుంపును చేస్తే తెలిసేది ఆమంటే ఏమిటో – కాలికింద కదిలిపోయే రోడ్డు కానీ చేయి కింద జారిపోయే నీళ్ళుకానీ ఒక ఉన్నత్త ఆనందపారవశ్యంతో స్వర్గారోహణకన్నట్టు కదునుతొక్కేవి - ప్రపంచం ఇక అద్భుతపక్షై తన చుట్టూ తిరిగేది పగటి ఎండలూ [...]
పూర్తిగా చదవండి