- వరవరరావు సముద్రం ఘోష నన్నుతాకి కన్నీటితో కడిగింది నా ముందు తాను నురుగై కరిగిపోయింది కెరటమై విరిగిపోయింది కెరలి కెరలి తిరిగిపోయింది అలలు అలలుగా తిరిగివచ్చి నా మనసులో ప్రవహించి సముద్రం నన్ను స్నేహంలో ముంచెత్తింది. నా శరీరానికి జర జర పాకుతూ మెత్తగా జారే స్పర్శయి నా కళ్ళకు వెలుగుచీక ట్ల ఆకాశమై అగాధమై అనంతకోటి నక్షత్ర స్థగిత క్షతగాత్రమై భయమ గొలిపే సౌందర్యమై ఆకాశం తెరచాపగా గాలి చుక్కానిగా లావణ్యం లైట్‌హౌజ్‌గా తానే ప్రకృతి ఎల్లవేళలా తెరచివుంచిన ఆర్ద్రనయనమై నిద్రలేని నిరంతర పయనమై నిర్దేశిస్తున్నది నన్ను సముద్రం నేను అలనంటి పరుగెత్తుతున్నానో నా రక్తంలో తరంగాలు అగ్ని స్వప్నాలై రూపుకడుతున్నాయో అనుభూతి సముద్రమవుతున్నది అనుశ్రుతి సముద్రమవుతున్నది సముద్రం నా హసనమయింది రసన [...]
పూర్తిగా చదవండి