కొన్ని కొన్ని రచనలుంటై. రచనలో వెలువరించిన భావజాలం చూస్తే .. మనకి నచ్చని ఏదో ఒక కారణం వల్ల చీదర కలుగుతుంది. ఆ రచననీ రచయితనీ కాసేపు తిట్టుకుంటాం, తప్పులు రాశారనో, అబద్ధాలు రాశారనో. బహుశా కాసేపైనాక దాన్ని గురించి మర్చి పోతాం.

ఇంకొన్ని రచనలుంటై .. చదవంగానే ఏదో సన్నగా నులి పెట్టే బాధ గుండెల్లో. హబ్బ ఎలాంటి జీవిత సత్యం చెప్పారూ, ఎంత సున్నితంగా చెప్పారూ అనిపిస్తుంది. ఈ విషయాన్ని గురించి మనం కొంచెం ఆలోచించాల్సిందే ననిపిస్తుంది. తీరా కాస్త బుర్ర పెట్టి ఆలోచించడం మొదలెట్టేప్పట్టికి, ఆ రచనలో వెలువరించిన భావాల పొరలు ఒక్కొక్కటే ఊడిపోయి లోపల మిగిలేది ఒక పేద్ద డొల్ల. అహ, డొల్ల కూడా కాదు. డొల్ల ఐతే పర్లేదు. మనసుల్నీ మనుషుల్నీ వంచించే ఒక కుహనా విలువల పుట్ట. ఇలాంటి రచనల్తో చాలా జాగ్రత్తగా ఉండాలి.

ఆదివారం ఆంధ్రజ్యోతిలో బ్లాక్ ఇంక్ అనే పేరిట వినోదిని గారు రాసిన కథ సరిగ్గా ఇలాంటిదే.

విజ్ఞులైన పాఠకులకి ఇదంతా నేను విడమరిచి చెప్పక్కర్లేదు. శనివారం రాత్రి (ఆగస్టు 2) దాకా పై లంకె పని చేస్తుంటుంది కాబట్టి రెణ్ణిమిషాలు ఓపిక పట్టి మీరే ఆ కథ చదివేసి, మరో రెణ్ణిమిషాలు దాన్ని గురించి ఆలోచించెయ్యండి. ఆ తరవాతే, మీకు ఓపిక మిగిలుంటేనే ఈ కింద రాసినది చదవండి.

ఒకేళ లంకె గడువు దాటిపోతే టూకీగా కథ ఇది.
"నేను" అనబడే గృహిణి ఒక సాయంత్రం పూట తన ఫ్లాట్ లో ఒంటరిగా టీవీ చూస్తూ టీ తాగుతుండగా ముద్దులు మూటగట్టే ఒక ఎనిమిదేళ్ళ ఆడపిల్ల తలుపు కొట్టి ఇంట్లోకి వచ్చింది. "నేను" గారి భాష ఒక సమకాలీన భావకవిత్వపు తేనెజాడీలోంచి జాలువారుతూ, గాలిలోంచి సుగంధాల్నీ, పువ్వుల్లోంచి పుప్పొడినీ, చంద్రుళ్ళోంచి వెన్నెల్నీ, సీతాకోక చిలుక రెక్కల్నీ .. ఇలాంటి వాటినన్నిటినీ తస్కరించి తన ప్రవాహంలో కలిపేసుకుని పేజీ మీద ఆవిష్కరిస్తూ ఉంటుంది ముగ్ధమోహనంగా. సెల్లార్ లో మిగతా పిల్లల్తో ఆడుకుంటూ ఉన్న పిల్ల ఒక్కత్తి మాత్రం అలా ఏమాత్రం పరిచయం లేని ఇంటి వాళ్ళ తలుపు కొట్టి మరీ అలా లోపలికొచ్చేసి, ముందు మంచి నీళ్ళు, ఆ తరవాత హార్లిక్సూ తాగేసి, బోలెడు కబుర్లు చెప్పేసి, "నేను" గారితో కల్సి పన్లు కూడా చేసేసి, మధ్య మధ్య ముద్దులు పెట్టించుకుంటూ సాయంత్రమంతా గడిపేసింది. భోజనాల వేళైంది. "నేను" ఈ పిల్లని తనతో కలిసి తినమని ఆహ్వానించింది. కేరట్ కూర, చారు ఇలాంటి వేవో చేసింది. ఫ్రిజ్ లోంచి చికెన్ కూర తీసి "నేను" తనకి మాత్రం వడ్డించుకుంది. అది చూసిన ఈ ఆరిందా పిల్లమ్మగారు మీరు బ్రామిన్స్ కాదా, చౌదరీసా, పీచా, నాచా .. అని కులాల లిస్టంతా ఏకరువు పెట్టి, "నేను" నోట మాట రాక నిశ్చేష్టురాలై ఉండగా .. మీరు హరిజన్సా అని బోలెడు ఆశ్చెర్యం వొలకబోసి వాళ్ళకి (అంటే తనకీ మమ్మీకీ డాడీకీ) ఎవ్వరూ హరిజన్ ఫ్రెండ్స్ లేరూ, వాళ్ళతో ఫ్రెండ్షిప్ తమకి ఇష్టం లేదూ అని నిష్కర్షగా చెప్పేసింది.

ముగింపు ఇలా:
"నేనంటే నీ కిష్టమే కదరా ...'' నా చేతిలో అన్నం మెతుకులు నలిగిపోతున్నాయి.
"ఇష్టమే ...'' పాప మొహం వాంతి తన్నుకొస్తోంటే అతి కష్టం మీద ఆపుకున్నట్లుంది.
"మరి కూర్చో, అన్నం తిందాం''
కూర్చోలేదు పాప. అలాగే నిలబడి నా వైపు రెప్పవాల్చకుండా చూస్తోంది. లుకలుకమని తిరుగుతున్న తెల్లటి పురుగుల్ని చూస్తున్నంత అసహ్యం ఆ పిల్ల కళ్లల్లో.
"నానమ్మ పిలుస్తున్నట్లుంది'' గబగబా నడుచుకుంటూ బైట విప్పిన చెప్పుల్ని వేసుకొని పడిపోతుందేమో అన్నంత వేగంగా పరిగెత్తుకొని వెళ్లిపోయింది.
ఇందాకటి వెలుగుసున్నా భూతద్దంలోంచి నా గుండె మీద నిలబడిపోయింది.
గదినిండా పేరుకుపోయిన రంగు రంగుల సీతాకోకచిలకలు బొచ్చు పురుగులై నా మీదకు పాక్కుంటూ వస్తున్నాయ్‌!
***

ఈ కథ చదివాక నాకు పేజీ నిండా ఇందాక జాలు వారిన వెన్నెల చారికలూ, తేనె డాగులూ, నక్షత్ర పుప్పొడులూ పోయి, వికృతమైన క్రేటర్లూ, విషసర్పాలూ కనిపిస్తున్నై. మధ్యాన్నం తిన్నదేదో కడుపులో అసహనంగా తలెత్తుతోంది.

ఏవి సంస్కారం .. ఏవి సందేశం .. ఏమా ఆలోచనల తీరు .. ఏమా ఆక్రందనల హోరు.
బాబోయ్ బాబోయ్ దిమ్మతిరిగి పోయిందంటే నమ్మండి.

కథ మొదణ్ణించీ, కేవలం ఈ క్లైమాక్సు సిద్ధించడం కోసమే అక్కడ ఉంచ బడిన అనేక అసంబద్ధాల సంగతి అలా ఉంచండి. పాతికేళ్ళ నించీ ఎంతైనా హెచ్చు వయసుండదగిన ఒక స్త్రీకి లేని పరిణతి ఎనిమిదేళ్ళ పిల్లకి ఎలా వస్తుంది? అన్ని రకాల అభ్యంతరాల్లోకీ భోజన సంబంధమైన అభ్యంతరాలు అతి బలమైనవని ఈ మహాతల్లికి తెలియదా. శాకాహారులైన వారు, ఎంత లిబరల్ ప్రోగ్రెస్సివ్ ఆలోచనాపరులూ, కార్య శీలురూ అయినా, మాంసాహారం కంట బడితేనే వాంతి చేసుకునే వారుంటారు. అలాంటిది, ఎదురుగా ఉన్నది చిన్న పిల్ల కదా, ఆ మాత్రం ఇంగిత జ్ఞానం లేకుండా ఈవిడ ఆ పసిపిల్ల ముందు చికెన్ కూర ఎలా పెట్టింది? ఆ పాప అయినా .. చౌదరీస్, మిగతా హిందూస్ అంతా తమ ఫ్రెండ్స్ అయినప్పుడు చికెన్ కూర చూడంగానే ఏదో మనిషి శవాన్ని చూసినట్టు ఆశ్చర్యం అనుమానం పడనేల? మన సమాజంలో కులం గురించి అడగడం ఏమంత తెలియని విషయమూ, నాలిక పీక్కోవలసిన సంఘటనా కాదే. నా కులం ఇదని ధైర్యంగా చెప్పు. లేదూ, ఆ ప్రసక్తిని తుంచేసెయ్యి. "కుంజరః" అన్నట్టు పెదవులు దాటని నంగిరి మాటలెందుకు? వెలుగు సున్నాని గుండె మీద పరుచుకుని ఈ మొసలి కన్నీళ్ళెందుకు?

ఇంతకన్నా, లండీకానా, నీకు నా కులం కావల్సొచ్చిందే అని పాపని ఆ చెంపా ఈ చెంపా వాయించినట్టు ముగించి ఉంటే సంతోషించేవాణ్ణి!
ఈ వెన్నెల జలతారు దారాల్లో చుట్టిన దూది బొమ్మకి బదులు ఒక ఉక్కుతునకని ఆవిష్కరించి ఉంటే "బ్రహ్మా"నంద పడేవాణ్ణి!!

పూర్తిగా చదవండి