1995 జూలై 18 వ తేది మా నాన్న గారు కన్ను మూసినా, ఇప్పటికీ ఆయన లేరని తెలిసి చెమర్చే కళ్ళతొ, ఆర్ధ్రమైన హృదయంతో అప్పుడప్పుడో రాసుకున్న ఈ కవిత మా నాన్న గారి గుర్తుగా , నివాళిగా….
నాన్నా!
మనం మాట్లాడుకోని క్షణం వుందా?
కలయికల్లేవనే గానీ
మనల్ని కలపని క్షణం వుందా?
నీ చరమ సంధ్య వాకిట
నా అడుగులు చప్పుళ్ళు లేవనే గానీ
ఏదో ఒక చివరంటే
నేనొక దగ్ధమైన అడవినవుతాను
చివరి మాటా
చివరి చూపు
చివరి స్పర్శా
అసలెక్కడా వుండకూడనుకుంటాను
నాన్నా!
నీ రెప్పల కింద వొణికిపోయిన
చిట్టచివరి అశ్రువును నేనేనా?
మూయలేక కాలం చేతుల్లో [...]
పూర్తిగా చదవండి